Πιστεύω είναι περιττό να περιγράψω την φρίκη που έχει καλύψει τα τελευταία 24ωρα τη χώρα μας αρκούν τα ρεπορτάζ της τηλεόρασης. Προτιμώ να εστιάσω στην ανιδιοτέλεια που δείχνει ο Έλληνας όταν θέλει και να αναρωτηθώ μαζί σας γιατί δεν είναι πάντα έτσι; Προχθές πήγαμε με την αδερφή στο super market και αγοράσαμε λίγα από τα πρώτα είδη ανάγκης που ζητούσαν τα σημεία συγκέντρωσης για τους πληγέντες της πυρκαγιάς. Ήταν τόσο συγκινητικό το γεγονός ότι στο ίδιο super market υπήρχαν πάνω από 3 καρότσια για τον ίδιο σκοπό, και εγώ που νόμιζα ότι ελάχιστοι θα ασχοληθούν ότι όλοι κοιτάμε την πάρτη μας.Το πιο συγκινητικό όμως ήταν στο δημαρχείο όπου νεαρά παιδιά εθελοντές ήταν στο συντονισμό της προσπάθειας και τα είδη πρώτης ανάγκης σχεδόν δεν προλάβαιναν να τα τακτοποιήσουν, τόση ήταν η ανταπόκριση του κόσμου. Πρώτη φορά ένιωσα ειλικρινά περήφανη για τον εαυτό μου (και όμως), ένιωσα ότι έκανα κάποιο καλό για έναν συνάνθρωπό μου που ούτε καν γνωρίζω. Πρώτη φορ...
Καλώς ήρθατε!