Μπορούμε άραγε να ξεφύγουμε από την οικογένεια μας? Τα όσα μας έμαθε,θα γίνουν ποτέ δικά μας ή θα τα αποδεχόμαστε πάντα σαν νόμους της ύπαρξης μας? Κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να σταθούμε στα πόδια μας?
Αυτό είναι σίγουρα ένα θέμα που απασχολεί ή θα έπρεπε να απασχολεί την ελληνική κοινωνία καθώς ο δεσμός της οικογένειας είναι ακόμα ισχυρός. Ακόμα και όταν κάποιος χωρίζει και διαλύει την οικογένεια του επιστρέφει στο πατρικό του αντί να αντιμετωπίσει την κατάσταση σαν αυτόνομο ον. Σίγουρα με την πάροδο του χρόνου ο οικογενειακός θεσμός έχει εξασθενήσει αλλά είναι ακόμα παρών.
Όλα ξεκινούν μέσα από το σπίτι, από τους γονείς. Ποιος Έλληνας γονιός θα μπορούσε με ελαφριά καρδιά να 'διώξει' το 17χρονο τέκνο του μόλις τελειώσει το σχολείο για να στήσει τη δική του ζωή, όπως κάνουν στο εξωτερικό? Πόσοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι δεμένη οικογένεια σημαίνει να ελέγχω ο,τι κάνει το παιδί μου προστατεύοντας το πάντα από κάθε κίνδυνο , προσφέροντάς του τα πάντα εξαφανίζοντας τη συναισθηματική ωριμότητα του? Κάπως έτσι δεν δημιουργείται μια σχέση εξάρτησης? Έτσι άτομα 20,30,40 χρονών αναζητούν ακόμα τις λύσεις και τη ζωή τους μέσα στο σπίτι που μεγάλωσαν και όχι έξω στον κόσμο που καλούνται να ζήσουν και να επιβιώσουν. Δεν είναι κακό,φυσικά να έχεις τους γονείς σου δίπλα σου στις δυσκολίες για υποστήριξη ψυχολογική αλλά δεν είσαι πλέον 6χρονών να πρέπει να σε προστατεύουν από τα πάντα!
Αλλά και τα ίδια τα 'παιδιά' μαθαίνοντας να τα έχουν όλα τακτοποιημένα στη ζωή τους από μικρά πως θα μπορέσουν μόνα τους να εφοδιαστούν για την πραγματική ζωή? Πώς θα μπορέσουν να ξεκαθαρίσουν στο μυαλό τους τι είναι γι'αυτά σωστό και τι λάθος και να φτιάξουν μια δική τους προσωπικότητα ανεπηρέαστοι από τα πιστεύω και τις προκαταλήψεις παλαιότερων ανθρώπων,γενεών? Βεβαίως και υπάρχουν κάποιες στοιχειώδεις αρχές που πρέπει να περνούν από γενιά σε γενιά για να υπάρχει κοινωνική ισορροπία. Εμένα η μητέρα μου δεν με άφηνε να παίζω με τα παιδιά στη γειτονιά γιατί δεν της άρεσε να γυροφέρνω σε άγνωστα μέρη και να με 'συζητάνε' (προφανώς κάτι που δεν άρεσε και στη δική της μαμά). Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι είμαι πιο διστακτική στις σχέσεις μου με τους άλλους, πιο αμήχανη στο να υπερασπιστώ τη γνώμη μου μπροστά σε άλλους και ότι κάνω δεύτερες σκέψεις ότι κάποιος μπορεί να σχολιάζει τον τρόπο ζωής μου, που και να συμβαίνει δεν θα έπρεπε να με ενδιαφέρει, ζω για μένα και για άλλο κανένα. Όταν γίνω όμως και εγώ μαμά, θα μπορέσω να διώξω αυτή την εσωτερική φωνή που θα μου λέει να προστατεύσω τα παιδιά μου από τον άγνωστο κόσμο, θα μπορέσω να τα εμπιστευτώ και να τα εφοδιάσω με αυτοπεποίθηση και δύναμη ή θα τα 'προστατεύσω' από τον 'κακό' ντουνιά που έτσι και αλλιώς θα κληθεί να αντιμετωπίσει μεγαλώνοντας?
Που βρίσκετε λοιπόν το όριο και ποιος μπορεί να το θέσει? Η ελληνική οικογένεια κάνει ο,τι μπορεί για το καλό των παιδιών της.Μήπως όμως τα ευνουχίζει μερικές φορές? Τώρα πως και γιατί μπορεί να σταθεί κάποιος στα πόδια του είναι θέμα επόμενης συζήτησης...Μέχρι τότε θα ήθελα να ακούσω τη γνώμη σας και την εμπειρία σας.
Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας,
Νάσια
Ελληνική Ποντιακή Οικογένεια
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου